Reflexia: kategoria wbrew pozorom nie dotyczy ReflectionAPI wbudowanego w PHP :). Tu jest bowiem miejsce na wszelkiego rodzaju przemyślenia, przewrocławienia i przegdańszczenia na tematy rozmaite. Coś z filozofii, coś z życia, coś z myślenia.
Reflexia: kategoria wbrew pozorom nie dotyczy ReflectionAPI wbudowanego w PHP :). Tu jest bowiem miejsce na wszelkiego rodzaju przemyślenia, przewrocławienia i przegdańszczenia na tematy rozmaite. Coś z filozofii, coś z życia, coś z myślenia.
W tle pobrzmiewa Simon and Garfunkel... słowa People talking without speaking, people hearing without listening posiadają teraz znacznie większą moc, niż wcześniej. Cały utwór wydaje się jakby nieco inny, inaczej na niego patrzę. Jak człowiek może czuć się, gdy ktoś otwarcie mu daje do zrozumienia, że nie tylko nie interesuje go to, co mówisz, ale też przekręci i wypaczy słowa, które zdołałeś powiedzieć? Jak zachować się wobec postawy "ja wiem lepiej, więc stul pysk"?
Czy potrzebne są kursy, szkoły i podręczniki, aby nauczyć się czegoś nowego? Czy rzeczywiście próba samodzielnego zdobycia wiedzy udaje się rzadko? Te pytania może zadawać sobie dużo osób, gdy przychodzi im zdobyć nowy poziom wtajemniczenia w jakiejś dziedzinie. Ludzie zdobywają swoją wiedzę w różny sposób. Niektórzy preferują wspomniane wyżej kursy lub prywatne lekcje, innym wcale nie przeszkadza brak nauczyciela, a nawet konieczność "samodzielnego odkrywania koła" na nowo. Czynniki i motywacje są różne. Jedni tak lubią, innym szkoda pieniędzy, jeszcze ktoś powie, że kiedy sam się czegoś nauczy, będzie mieć z tego większą frajdę. Każdy sposób jest dobry, ma pewne wady oraz zalety i bynajmniej nie mam zamiaru tu nikogo potępiać za upodobanie do jednego czy drugiego.
Zasoby światowej sieci Internet dostępne są dla każdego, kto dysponuje odpowiednim łączem. Stale rosnące pojemności przewodów i pasma transferu pozwalają na rozwijanie nowych sposobów wykorzystania sieci. Przez Internet można już czytać gazety, oglądać telewizję, słuchać radia w czasie rzeczywistym oraz grać. Niestety, w Polsce po prawdzie tylko niezbyt duża grupa szczęśliwców może z tego wszystkiego korzystać. Przepustowość oferowanych łącz mieszczących się w granicach polskiej kieszeni wciąż jest zbyt niska.
"Zmieniono trasę papieskiej pielgrzymki tak, aby obejmowała Grunwald - tradycyjne miejsce spotkań Polaków z duchowieństwem niemieckim". Czy podczas pielgrzymek Jana Pawła II krążyło tyle dowcipów o niej? Raczej nie. To taka dosyć ciekawa implementacja teorii względności w codziennym życiu. Czy krytykuję tu czyjekolwiek zachowanie? Nie, po prostu zjawisko wzbudziło we mnie zainteresowanie, zwłaszcza w świetle naszych przypominających rzucanie grochem o ścianę starań o udzielenie poparcia opozycji białoruskiej czy obroną bezpieczeństwa energetycznego Polski.
Polityka generalnie rzadko gości w takiej ilości na Zyxist.com, ale teraz chciałbym nawiązać do tego tematu w nieco innym kontekście. Jak wiadomo wszystkim uczniom, obecnie naszym miłościwie panującym jest niejaki Roman G. dopuszczony do resortu edukacji z namaszczenia sekty K. Osobnik to wysoce kontrowersyjny, jawnie obnoszący się ze swym podziwem dla ideologii endeckiej, a dał się poznać jako twórca bojówki przestępczo-nacjonalistycznej znanej jako Młodzież Wszechpolska.
Wielkanoc u rodziny była okazją do kilku rozmów z najbliższymi o różnych sprawach. W niedzielny wieczór dyskutowałem trochę z babcią. Z początkowego tematu, mianowicie jakości wzroku, sprawa zeszła na polską przywarę XXI wieku - narzekanie. Mamy komputery, mamy telewizję, mamy telefony komórkowe, mamy mieszkania, mamy pracę, mamy samochody, mamy tysiąc różnych ofert spędzenia wolnego czasu. I narzekamy, bo najpopularniejsze tematy do obgadywania: polityka, Kościół, polityka, praca, polityka, sprowadzają się do pragnienia, aby mieć jeszcze więcej: dwa samochody, dwa mieszkania, dwie prace, dwie żony itd.
Nieubłagane tryby czasu sprawiły, że tegoroczna Wielkanoc wypadła bardzo późno. Do weekendu majowego, gdy zwyczajowo wszystko jest już zielone, kwitnące i pachnące, pozostały raptem tygodnie. Natura jednak ostatnio nieco zwolniła. Po bardzo ciepłej sobocie i niedzieli, gdzie w migotliwych promieniach słońca temperatury sięgały dwudziestu kilku stopni, nastała szaruga. Na piękną pogodę mój rower był niesprawny, na brzydką najpierw był, teraz znów nie jest, gdyż zdjęliśmy tylne koło. W szkole ostatnie gorączkowe przygotowania do Dnia Otwartego, w które tradycyjnie wpleść się muszą różne siły wyższe i zwyczajne ludzkie omyłki, z którymi radzić sobie trzeba.
Zyx ziewnął, gdy godzina 22 wybiła na zegarze. "Tak mało czasu to ja jeszcze nigdy nie miałem", pomyślał. Istotnie, wyjątkowo niekorzystny układ Merkurego względem grupy pingwinów na Antarktydzie w połączeniu ze spadkiem temperatury w Timorze Wschodnim spowodował to niezwykłe zaburzenie w funkcjonowaniu czasoprzestrzeni, w której na dokładkę pojawiła się jeszcze niedziela, w której nasz bohater z racji swej wiary nie pracuje (nie wliczając kompa, ale ta praca to akurat także hobby).
2 kwietnia 2005 roku panowała podobna pogoda, tylko chmur było mniej. Byłem trochę niewyspany, gdyż do północy słuchałem w radiu audycji poświęconej umierającemu papieżowi oraz modliłem się w jego intencji. Dzień ten wypadł w sobotę, więc trzeba było zabrać się za wiosenne porządki. Przed południem zmieniałem z tatą opony w samochodzie na letnie. Radio było cały czas włączone, gdyż zbliżał się czas ogłoszenia kolejnego komunikatu o stanie Jana Pawła II. Po obiedzie pojechałem rowerem do Stalowej Woli, gdyż kolega miał jakiś problem z komputerem. Późnym popołudniem siadłem do swojej maszyny. Bez muzyki. Wiadomość o śmierci zastała mnie piszącego opowiadanie.
Choć jego wizje dotąd się nie sprawdziły, pokazały ludziom, jak może wyglądać przyszłość. Zmuszały do refleksji nad ludzkim zachowaniem, prowokowały. Kolejnego znanego Polaka pochłonęły objęcia śmierci. Stanisław Lem, jeden z najwybitniejszych światowych pisarzy sf XX wieku, a prywatnie jeden z moich ulubionych pisarzy, nie żyje. Wiele z jego książek jest trudną lekturą, ale to właśnie dlatego tak bardzo zapadły mi w pamięć. Pozorne niedopowiedzenia i poczucie zagubienia bohaterów w czasie oraz przestrzeni odzwierciedlały zagubienie nas samych w coraz bardziej przyspieszającym naszym własnym świecie.
