Komputery: hardware, software, branża IT. Te kilka słów wszystko tłumaczy.
Komputery: hardware, software, branża IT. Te kilka słów wszystko tłumaczy.
W przypadku części wyników wyszukiwania zaczynam czasem zastanawiać się, czy przekopywanie się przez tony śmiecia zwracanego przez Google rzeczywiście jest warte swojego czasu. Nie czarujmy się, wyszukiwarka ta dzięki działaniom pozycjonerów oraz tysięcy stron powielających treść, w końcu przestanie być zdatna do użytku. Przecież od wielu lat powstają nowe produkty i stwierdziłem, że pora się im bliżej przyjrzeć. Na pierwszy ogień poszedł najmłodszy debiutant, Cuil.
Posiadanie maszyny eksperymentalnej jakoś nigdy ostatecznie nie skłoniło mnie do przetestowania innych dystrybucji Linuksa, niż Arch i LFS tak, że od paru ładnych lat w zasadzie nie instalowałem niczego innego. Zaczynając z kumplem przygotowania do postawienia nowego serwera, padło pytanie: co na nim instalujemy. Do fanatyzmu mi daleko, dlatego pomimo iż Arch napędza trzy moje serwery, tym razem poparłem kandydaturę Debiana, mając przy okazji możliwość bliższego spotkania z tą dystrybucją.
Gdy kupowałem komputer na studia, parę osób zapytało się mnie, dlaczego biorę stacjonarny zamiast laptopa. Odparłem, że laptop jako pierwszy system to małe nieporozumienie i że na ten sprzęt przyjdzie pora później. Dorobiłem się go szybciej niż myślałem, gdyż duet stacjonarny+laptop posiadam już siódmy miesiąc. Czy zmieniłem nastawienie do tego sprzętu? Zobaczmy...
Gdy Internet trafiał pod strzechy, ludzie zachwycali się jego możliwościami oraz oferowaną swobodą. Każdy zainteresowany mógł nagle otworzyć swoją stronę WWW i zaprezentować coś całemu światu. Przewidywano, że mnóstwo ludzi zacznie dzięki temu pisać artykuły poświęcone swojemu hobby, co poprawi wymianę informacji i ułatwi zdobywanie wiedzy. Oczywiście istniały już wtedy portale skupiające wszystko w miejscu, ale nikt nie wspominał, co będzie dalej.
Każdy użytkownik więcej niż jednego komputera musi w końcu zetknąć się z problemem synchronizacji dokumentów między wszystkimi maszynami. Trzymanie wszystkiego na klocku (pendrive, hehe :)) nie zawsze jest możliwe, zaś używanie go do kopiowania danych - niewygodne i wymaga dużo osobistej uwagi. Jednak przecież synchronizację można łatwo zdefiniować i zaprogramować do tego celu komputery oraz sieć wewnętrzną. Tu wkracza na scenę program Unison.
Istnieje pewna bardzo specyficzna dystrybucja Linuksa zwana LFS. Dostarczana jest w formie książki a'la "Zrób to sam" pokazującej, jak złożyć w pełni działający system od zera, samodzielnie kompilując wszystkie aplikacje, budując skrypty startowe itd. Za instalację czegoś takowego zabierałem się gdzieś w 2005 lub 2006 roku, ale z powodu braków sprzętowych zakończyłem eksperyment na wczesnym etapie - w trakcie instalowania komputer jest praktycznie zajęty przez kompilator uruchomiony na jakiejś dystrybucji LiveCD, czyli praktycznie nie mamy możliwości pracy na ładnych kilkanaście dni.
Dobrze, że dopiero teraz zdecydowaliśmy się na zmianę łącza internetowego. Wybraliśmy UPC, a ten zrobił nam w prima aprilis mały prezent i znacząco polepszył parametry swojej oferty. Pakiet Internet Turbo przyspieszył z 4 do 10 megabitów bez zmiany ceny (tylko 89 zł), zaś 20-megabitowy Internet Ultra potaniał o 100 złotych. W porównaniu z tym obecna półmegabitowa Neostrada to jakieś nieporozumienie. Ciekawe, jak odpowie na to konkurencja.
Znalazłem wczoraj bardzo ciekawą analizę wraz z zestawieniem wszystkich popularnych licencji open-source używanych w oprogramowaniu. Polecam zapoznanie się z nią każdemu, kto pragnie wydać własny program jako wolny, gdyż często bywa, że bierzemy jakąś licencję, nie mając pełnego rozeznania w tym, na co tak naprawdę zezwalamy.
Kolejny wpis zainspirowany przez Nowakera poświęcony będzie kwestii zarabiania na rozwoju oprogramowania open-source. Nietrudno napotkać tego typu modele jego tworzenia i budzą one u różnych osób rozmaite odczucia. Mam zamiar rozstrzygnąć, jakie są cele takich praktyk, czy pomagają one w rozwoju projektu oraz jak się najlepiej do nich ustosunkować?
Protokół HTTP, który stał się podstawą wielu działających obecnie usług sieciowych, jest relatywnie młody - wersja 1.0 ukazała się zaledwie dwanaście lat temu. Popularność zawdzięcza jednak nie swoim możliwościom, a prozaicznemu nienadążaniu postępu technicznego za rozwojem i pomysłowością właścicieli stron WWW. Początkowo był to prosty mechanizm do udostępniania hipertekstowych dokumentów na żądanie klienta, nigdy nieprzewidziany do pracy w internetowych systemach czasu rzeczywistego (wszystko, co wymaga stałego kontaktu z serwerem i niemal ciągłej wymiany danych). Pociąga to za sobą szereg nieprzyjemnych dla programistów konsekwencji.
